les play!

4th floor

kanina habang namimili ako ng pancit canton sa grocery, di ko alam kung ilan ang bibilhin ko. nagisip ako. matagal ako nakatingin sa mga pancit canton. iisa lang namang flavor. yung extra hot. kaso ilan nga. pinagisipan ko itong mabuti. ilang beses ba ako kakain nito. araw-araw sana kaso baka magka colon cancer ako. so every other day nalang. tuwing almusal at merienda. pati midnight snack na din. tapos ilang packs ba sa isang kainan ang lulutuin ko. bitin kasi sakin ang isa. pag dalawa, ayos na yun. pero gusto ko ng tatlong packs.

I'm bruised and scarred 

save me from this broken heart

all my love will slowly fade and fall apart

someone please sing this lovesick melody

call my name if you're afraid

I'm just a kiss away

nanalo pala si jessica sanchez bilang world idol. para sa kanya talaga yung award na yun. nakakatakot lang yung duet nila nung babaeng incredible hulk. ganon ba talaga sya magperform. siyet. kanina lang nanuod ako ng korean horror movie na forbidden floor. ito ay tungkol sa pamahiin ng mga intsik na malas ang magkaroon ng fourth floor sa isang gusali. kaya pala walang 4th floor sa ibang mga building. tulad dun sa hospital na dati kong pinagtatrabahuhan, wala ring fourth floor, fifth floor na agad. dun pala sa movie ay merong nagmumultong mag ina. na dating nakatira sa 4th floor bago ito na demolish at pinatayuan ng bagong condo na wala ng 4th floor. aksidente lang silang napatay kasi di alam nung nagdedemolish na nandun pa sila. kasi ayaw nilang umalis sa bahay nila. kaya tinago ang bangkay nila sa space sa pagitan ng 3rd at 5th floor. meron kasing space sa pagitan ng mga floors sa mga condominium para di maistorbo ang nasa ibabang floor. para bilang sound proof. natutunan ko lang sa movie na wag lang dapat i-center sa work ang buhay. pansinin din ang mga mahal sa buhay. kaya ako nagresign na ko sa trabaho ko eh.

a promise

nag promise ako sa sarili ko na maaga ako matutulog. dahil dumadami na ng husto ang mga tigyawat ko. na siguro ay ang pagpupuyat na nga ang dahilan nito. na parang gusto nga maging tigyawat na tinubuan ng mukha. makati rin ito. kaya napipilitan akong kamutin. at lalo pa kumakati ng husto. sarap talaga kamutin. tapos napansin ko na lang na kumakalat na sa buong mukha ko yung kati. di ko na mapigilan. naghilamos na ko ng husto. nawala na yung kati. kaso nasugat yata mukha ko kakakamot. ang haba na kasi pala ng kuko ko. wala na kasing sumisita na mahaba na yung kuko ko. di tulad nung nagtatrabaho pa ko. sinisita ako ng mga clerk at inaabutan pa ko ng nailcutter para maggupit. kasi bawal yun sa trabaho. pinapasukan kasi ng mikrobyo at germs ang kuko at baka makarating sa pasyente pag hahawak na ko sa kanila. bawal din pag meron kulay ang kuko. pwede naman yung transparent lang. walang dating. di tulad ng kulay ng kuko ko nung college. black lang lagi. pampatay. ngayong wala na akong trabaho, di ko na napansin ang paghaba nito. subukan ko lang pahabain pa.tapos try ko pagawaan ng french tips. pakikayan nalang. 9 pm ako nag alarm ng sleep time. nag alarm naman kaso ka chat ko pa si ralph sa fb at nagbablog pa ko kaya ang ending, mukhang puyat ako nanaman ngayon. di pa naman na ako nag siesta kanina kasi nga balak ko matulog ng maaga ngayon. siyet! tatabunan na ng tigyawat ang mukha ko nito. kasi walang disiplina sa sarili.

meron na ba?

wala pa rin. hanggang kelan kaya ako maghihintay. nakakasawa naman. di bale masarap naman tumambay. boring lang din. pero ayos na to kesa mag drugs. ngayong araw ko lang natapos basahin ang libro ni eros atalia na pinapirmahan ko sa kanya nung sabado. ang inaabangan kong sequel ng ligo na u lapit na me. it's not that complicated: bakit hindi pa sasakupin ng mga alien ang daigdig sa 2012. swerte ko lang dahil sinamahan ako ng pamilya ni ralph. kahit mukha na silang bored. tinapos namin, 3-5pm. oras ng siesta. o mga ganong oras, kasi ako, ang siesta ko mula ala una hanggang alas sais. tulad kanina. yun ang oras ng siesta ko talaga normally. kaya pagdating ng gabi, ang hirap ngang matulog na kasi di ako inaantok pa. ayos lang, wala na naman akong pasok. wala na kasi akong trabaho. tambay na lang. ano pa bang gagawin kundi matulog. try ko palang mag jogging bukas ng madaling araw. pag maaga akong nagising. na imposible naman kasi madaling araw na pala pero hanggang ngayon gising pa rin ako at nagba blog. pero pwede pa rin ituloy kung babalakin ko na wag na matulog at magjogging na lang. kaso baka magmukha akong zombie pagkatapos. imbes na magpapayat lalo akong tumaba dahil natulog nanaman ako. hindi na tama to. matutulog na nga ako. mamaya. ang ganda nung libro. bastos talaga haha. pero meh kwento naman. di ko inasahan na magiging ganon ang kakalabasan ng kwento ni intoy. pero tapos na yun. sana mabasa rin yun ng iba at kapulutan ng magandang aral. na magbago na tayo bago pa gunawin ang daigdig at sakupin ng mga alien.

realities

natapos na ang mga araw. inaasahan ko na kaya hindi na ako masyadong nasaktan. at ilang araw din naman na naging masaya tayo. bakit? wala lang. lagi mo lang sinasabi yan. nahuhuli kitang nakatingin sakin, pag tinatanong kita kung bakit, wala lang ang sinasabi mo. pero nababatid ko sa hawak ng kamay mo na meron. yata. di rin ako sigurado. kung ano man yun, sana naman sabihin mo. para lang malaman ko ang nagiisang dahilan o marami man. dalawang taon pa. papabilisin ko na ang oras. kaya lang di pa rin ako nakakaalis. sana nga makaalis na ko. para matapos na rin ang paghihintayan natin. meh barong ka na, traje de boda nalang sana, pwede na. kaso balik na muna tayo sa riyalidad. ang katotohanang wala na naman akong trabaho. pano na masasayaran ng nicotine at kapeng mahal ang bibig. sana isang araw meh magyaya sa akin at ililibre nya ko. yung tipong naiintindihan nya ko na wala akong pambisyo kasi wala na akong trabaho. at willing naman sya munang gastusan ako. sa aking panaginip. dahil sa riyalidad, hindi na talaga uso ang libre. sobrang minsan na lang yun at minsan nababawi pa sa kadahilanang pagbabago ng isip na ilibre ako, matapos kong asar asarin at tukso tuksuhin. malas lang. grasya na naging bato pa. wala na rin akong mga kaibigan. loner. di bale kasama ko naman pamilya ko dito sa bahay. na araw araw ako pinagsasabihan kasi wala ako sa bahay ng isang buong linggo. yun na lang ang natitirang libre. libreng homily mula umaga hanggang gabi. nonstop. nag stop lang minsan kapag may bisita. sobrang minsan lamang.

saya at lungkot

isang araw, kagabi pala ay nag outing kami ng mga kasamahan ko sa radio. kaka resign ko lang dun nung may 10 pero nangako ako na sasama pa rin ako. ang saya sarap ng huling pakikisama ko sa kanila. naubos ko na yung lakas ko. ayun na yata ang huli. na inalay ko sa mga katrabaho ko. nag enjoy ako ng sobra. na excite ako at agad na nag swimming. nakipaglaro ng mataya taya sa kanila. natakot nga lang ako ng konti kasi baka madapa ako sa pool dahil nadulas. awa ng Dyos nadulas nga ako pero sa pool naman bumagsak haha swerte ko lang. nagpahinga muna ako sa pag swimming at kumain ng dinner. pagkatapos magyosi, nagswimming na ko ulit habang umuulan. sarap nun. solid. nagpahinga ako saglit at lumaklak ng alak. hindi na ko masyadong naakakainom kaya hindi na ko sanay. kaya naka isang bote ng san mig light at isang mucho ng red horse lang ako. at kumanta ng isang kanta sa videoke machine. ang haba kasi ng pila sa videoke machine kaya naka isa lang ako. gusto ko sanang damihan eh. sarap mag swimming. solid. mejo marunong na nga ako lumangoy ng langoy aso. babad din sa pool na sobrang amoy chlorine. ang kati lang sa balat at gaspang. bukas naman sa splash island kasama ang pamilya ni ralph. up to sawa naman sa slide. sarap solid naiisip ko pa lang. sana wag umulan. sana yung sakto lang. sana maging okay ang lahat.

hindi pa rin nawawala sa isip ko kahit na nagsasaya ako yung ginawa ko na yon. na di ko naisip na mali pla yun. wala nga kasi ako alam. bobo ako inaamin ko. hindi talaga ako nagiisip. kung nagiisp man sobrang bagal naman. mababa lang aking kapasidad. wala na ko magawa. nangyari na. masaya na sya ayoko na maging malungkot sya ulit. ayoko ng bawiin yung kasayahan nya. na sana di na muli ipagkait ng sino man sa kanya. dalawang taon at kalahati na syang nagdurusa dahil sa ex nyang napakawalang kwenta talaga.na sobrang pinaglaruan lang yung feelings nya ng paulit ulit. kaso lang meron naman isa pang taong sobrang lungkot ngayon dahil dun. alam kong ako yung kaibigan na tinutukoy nya sa post nya. sorry. super sorry. di ko gustong masaktan ka. hindi ko talaga alam na aabot sa ganito. hindi ko naisip kasi wala nga akong isip na pwedeng masaktan ka. sana maging okay na tayo lahat. sobrang lungkot ko. kasi nasaktan kita. mahal kita eh. sorry.. ;(

tahimik

nagising sa mahabang tulog. anung oras na ba. isang buwan ang lumipas. naipon na. di ko na masyadong maalala. pasensya ka na. hindi ko na masabi kung pano pero sisikapin ko maulit pa yun upang maging masaya tayo. muli nanaman ako nasasabik sa iyong pagdating. kahit saglit lang magkakasama na ulit tayo. iilang tulog na lang. ang pinakahihintay ay magaganap na. ngunit may kalakip naman itong kalungkutan. ilang taon din yun. iilang taon na masasayang sa mga oras na magkasama na sana tayo. pipilitin kong wag muna ikaw alalahanin. kailangan kong maging matapang para sa isang bagay na pilit kong aabutin. na sana ay magawa ko at maipakita ko naman sa yo na meron din ako kakayanang magawa yung mga gusto ko na tulad ng sayo. mabilis lang naman ang pagtakbo ng oras. mabilis maubos. mabilis mawala. sana nga wala ng mawala. bibilisan ko nalang. para matapos  na agad. nararamdaman ko ang isang pakiramdam na hindi pamilyar. masaya pero malungkot. masaya kasi makakalaya na ko. malungkot dahil wala ka sa kung saan mang mapuntahan ko. lagi kang wala. hindi nga ba tayo pero pinipilit nating maging tayo kaya nangyayari to. ano nga kaya. tahimik ka nanaman.