Pwe!

Hindi makahinga. Parang nasasakal. ayoko na. Ang hirap. Baka di ko na kayanin. 12 hours duty araw araw. Half day lang ang off. OMG so GRRRR. pwe! Di ko matanggap na nandito ako. Haha. Ginusto mo yan eh. Kahit ayaw mo na wala ka nang kawala. Natatali ka sa isang sitwasyong wala sa hinagap mong magiging ganito pala. Nakakalungkot na katotohanan.

point

today i cooked chicken livers with sotanghon. i can't remember how i did it but it ended up like that. maam abi is a flatmate and she ate it. she said it is good to eat with rice. i told her it is salty. she said it is nice naman. from her saying that made me decide to cook some more in the future. i'm glad that somebody appreciates my cooking. i hope i can share this to my family as well and to ralph mostly because he will be the one to eat my prepared foods in his entire life real soon.

Hang

Muli kong ina update ang una kong blogsite. Nostalgic lang. Namiss ko yun. Dun ako natuto ng todo todo s blogging.  Salamat dun sa mga taong nagturo sakin kung pano mag blog. Ang tagal na rin. Mula nun nakakausap ko na yung sarili ko. Tapos pag nagbaback read ako natatawa nalang ako sa mga pinagsususulat kong walang kwenta. Pero kahit walang kwenta yon, gawa ko pa rin yun kaya mahalaga sakin hindi pa rin pinagbububura hanggang sa ngayon. Nilalaman nun ang aking diwa. Ano nga ba yung diwa. May kaklase ako dati nung highschool na lalake na napakakulit. Mapang asar ng sobra. Diwa ang apelido nya. Nang minsang sukdulan na ang panggugulo nya sa first year ng highschool life ko, inaway ko sya at sinabi kong tatanggalan ko sya ng diwa. Hindi ko na talaga maalala kung ano yun.