ang araw ko

walang tubig. walang kuryente. di ko pa napaplantsa uniform ko. nag ipon ako ng tubig sa mga container kanina bago umalis pagbalik ko wala na laman. sarap ng buhay ng mga kakwarto ko. ngayon ay paano ako maliligo. walang tubig. walang kuryente. meron ako take out na pagkain na nilagay ko sa fridge, pero dahil walang kuryente, hindi ko mainit sa microwave. ngayon wala na ring pagkain. wala. empty. ness.

nangangati ang ulo ko sa kakaisip ng magiging paraan ko kung paano ang gagawin ko ngayong araw. kinamot ko hanggang sa sumakit. sa tindi ng sakit idiniin ko sa pader. hindi ko alam kung bakit ko ginawa yun. pero siguro wala ng ibang magawa.

sa kakaunting nalalabing baterya ni cephi ay nakakapagsulat ako. at naichacharge ang selepono. kung sakaling hindi pa rin magkakuryente sa pagalis ko papunta sa trabaho ay dadalhin ko nalang sya at dun ko ichacharge. kaya sana magkakuryente na dahil mejo mabigat si cephi kahit maliit lang sya. di ko gusto ang bagong album na dinownload ko sa illegal na paraan. sobrang dissappointed. parang gusto kong magpakamatay.

naiinitan na ko gusto ko ng maligo. mapipilitan akong hiramin at gamitin ang ilang pirasong tig 1.5 liter na bote ng mineral water ng kakwarto ko. gantihan lang. papalitan ko naman. pang ligo ko lang. habang wala pa sya, bwahaha! *evil laugh

k + 12

nakakagulat bakit namatay si richard tan. at dun ulit sa ospital na dati ko pinagtatrabahuhan. kung san din namatay si karl roy. anung meron ngayon. trending. nakilala ko si richard tan dahil sa parokya. sya kasi ang kanilang manager. pati na rin ng kamikazee, moonstar 88, chicosci at marami pang iba. magaling sya kasi sikat ang mga banda na naalagaan nya ngayon. rest in peace sa taong nagpakilala sakin ng mga hinahangaan kong banda ngayon. sana di sila mawala. ayoko sa lahat yung meh gumagaya sakin. sobrang badtrip yun eh. parang walang sariling gusto. pag lumalabas ako tapos meron pala akong katulad na ngayon lang naging ganon at nakikita ko naman na di sya dating ganon eh hindi na ko lumalabas. o kaya lalabas ako pero magiiba ng anyo. nakakainis talaga. nakakalungkot. k-12? kinder hanggang grade 12? kinder, 6 yrs elementary, 4 years junior highschool, at 2 years senior highschool. 13 years of basic education. additional years. dalawang taon lang naman pero ewan. buti nalang hindi na ako estudyante. kaso hindi daw ako itinuturing na professional sa ibang bansa dahil 10 years lang ang basic education ko. plus kinder pa pala. 11. sa lahat daw ng bansa, Pilipinas lang ang hindi  naka k+12. buti naman at naipatupad na ito ngayon. kaso lang, sino bang estudyante ang gustong magtagal sa isang eskwelahan na sobrang dami mo ngang kaklase, araw araw naman trip to jerusalem ang eksena. kalahating araw lang ang klase. short cut ang lessons. ganon kasi pag sa public schools. ako ay isang produkto ng public schools. alam ko ang tunay nilang nararamdaman. kaya sana maayos na ito ng gobyerno ng bansa. sana tumagal pang mag-aral ang mga bata.

4th floor

kanina habang namimili ako ng pancit canton sa grocery, di ko alam kung ilan ang bibilhin ko. nagisip ako. matagal ako nakatingin sa mga pancit canton. iisa lang namang flavor. yung extra hot. kaso ilan nga. pinagisipan ko itong mabuti. ilang beses ba ako kakain nito. araw-araw sana kaso baka magka colon cancer ako. so every other day nalang. tuwing almusal at merienda. pati midnight snack na din. tapos ilang packs ba sa isang kainan ang lulutuin ko. bitin kasi sakin ang isa. pag dalawa, ayos na yun. pero gusto ko ng tatlong packs.

I'm bruised and scarred 

save me from this broken heart

all my love will slowly fade and fall apart

someone please sing this lovesick melody

call my name if you're afraid

I'm just a kiss away

nanalo pala si jessica sanchez bilang world idol. para sa kanya talaga yung award na yun. nakakatakot lang yung duet nila nung babaeng incredible hulk. ganon ba talaga sya magperform. siyet. kanina lang nanuod ako ng korean horror movie na forbidden floor. ito ay tungkol sa pamahiin ng mga intsik na malas ang magkaroon ng fourth floor sa isang gusali. kaya pala walang 4th floor sa ibang mga building. tulad dun sa hospital na dati kong pinagtatrabahuhan, wala ring fourth floor, fifth floor na agad. dun pala sa movie ay merong nagmumultong mag ina. na dating nakatira sa 4th floor bago ito na demolish at pinatayuan ng bagong condo na wala ng 4th floor. aksidente lang silang napatay kasi di alam nung nagdedemolish na nandun pa sila. kasi ayaw nilang umalis sa bahay nila. kaya tinago ang bangkay nila sa space sa pagitan ng 3rd at 5th floor. meron kasing space sa pagitan ng mga floors sa mga condominium para di maistorbo ang nasa ibabang floor. para bilang sound proof. natutunan ko lang sa movie na wag lang dapat i-center sa work ang buhay. pansinin din ang mga mahal sa buhay. kaya ako nagresign na ko sa trabaho ko eh.

a promise

nag promise ako sa sarili ko na maaga ako matutulog. dahil dumadami na ng husto ang mga tigyawat ko. na siguro ay ang pagpupuyat na nga ang dahilan nito. na parang gusto nga maging tigyawat na tinubuan ng mukha. makati rin ito. kaya napipilitan akong kamutin. at lalo pa kumakati ng husto. sarap talaga kamutin. tapos napansin ko na lang na kumakalat na sa buong mukha ko yung kati. di ko na mapigilan. naghilamos na ko ng husto. nawala na yung kati. kaso nasugat yata mukha ko kakakamot. ang haba na kasi pala ng kuko ko. wala na kasing sumisita na mahaba na yung kuko ko. di tulad nung nagtatrabaho pa ko. sinisita ako ng mga clerk at inaabutan pa ko ng nailcutter para maggupit. kasi bawal yun sa trabaho. pinapasukan kasi ng mikrobyo at germs ang kuko at baka makarating sa pasyente pag hahawak na ko sa kanila. bawal din pag meron kulay ang kuko. pwede naman yung transparent lang. walang dating. di tulad ng kulay ng kuko ko nung college. black lang lagi. pampatay. ngayong wala na akong trabaho, di ko na napansin ang paghaba nito. subukan ko lang pahabain pa.tapos try ko pagawaan ng french tips. pakikayan nalang. 9 pm ako nag alarm ng sleep time. nag alarm naman kaso ka chat ko pa si ralph sa fb at nagbablog pa ko kaya ang ending, mukhang puyat ako nanaman ngayon. di pa naman na ako nag siesta kanina kasi nga balak ko matulog ng maaga ngayon. siyet! tatabunan na ng tigyawat ang mukha ko nito. kasi walang disiplina sa sarili.

meron na ba?

wala pa rin. hanggang kelan kaya ako maghihintay. nakakasawa naman. di bale masarap naman tumambay. boring lang din. pero ayos na to kesa mag drugs. ngayong araw ko lang natapos basahin ang libro ni eros atalia na pinapirmahan ko sa kanya nung sabado. ang inaabangan kong sequel ng ligo na u lapit na me. it's not that complicated: bakit hindi pa sasakupin ng mga alien ang daigdig sa 2012. swerte ko lang dahil sinamahan ako ng pamilya ni ralph. kahit mukha na silang bored. tinapos namin, 3-5pm. oras ng siesta. o mga ganong oras, kasi ako, ang siesta ko mula ala una hanggang alas sais. tulad kanina. yun ang oras ng siesta ko talaga normally. kaya pagdating ng gabi, ang hirap ngang matulog na kasi di ako inaantok pa. ayos lang, wala na naman akong pasok. wala na kasi akong trabaho. tambay na lang. ano pa bang gagawin kundi matulog. try ko palang mag jogging bukas ng madaling araw. pag maaga akong nagising. na imposible naman kasi madaling araw na pala pero hanggang ngayon gising pa rin ako at nagba blog. pero pwede pa rin ituloy kung babalakin ko na wag na matulog at magjogging na lang. kaso baka magmukha akong zombie pagkatapos. imbes na magpapayat lalo akong tumaba dahil natulog nanaman ako. hindi na tama to. matutulog na nga ako. mamaya. ang ganda nung libro. bastos talaga haha. pero meh kwento naman. di ko inasahan na magiging ganon ang kakalabasan ng kwento ni intoy. pero tapos na yun. sana mabasa rin yun ng iba at kapulutan ng magandang aral. na magbago na tayo bago pa gunawin ang daigdig at sakupin ng mga alien.

realities

natapos na ang mga araw. inaasahan ko na kaya hindi na ako masyadong nasaktan. at ilang araw din naman na naging masaya tayo. bakit? wala lang. lagi mo lang sinasabi yan. nahuhuli kitang nakatingin sakin, pag tinatanong kita kung bakit, wala lang ang sinasabi mo. pero nababatid ko sa hawak ng kamay mo na meron. yata. di rin ako sigurado. kung ano man yun, sana naman sabihin mo. para lang malaman ko ang nagiisang dahilan o marami man. dalawang taon pa. papabilisin ko na ang oras. kaya lang di pa rin ako nakakaalis. sana nga makaalis na ko. para matapos na rin ang paghihintayan natin. meh barong ka na, traje de boda nalang sana, pwede na. kaso balik na muna tayo sa riyalidad. ang katotohanang wala na naman akong trabaho. pano na masasayaran ng nicotine at kapeng mahal ang bibig. sana isang araw meh magyaya sa akin at ililibre nya ko. yung tipong naiintindihan nya ko na wala akong pambisyo kasi wala na akong trabaho. at willing naman sya munang gastusan ako. sa aking panaginip. dahil sa riyalidad, hindi na talaga uso ang libre. sobrang minsan na lang yun at minsan nababawi pa sa kadahilanang pagbabago ng isip na ilibre ako, matapos kong asar asarin at tukso tuksuhin. malas lang. grasya na naging bato pa. wala na rin akong mga kaibigan. loner. di bale kasama ko naman pamilya ko dito sa bahay. na araw araw ako pinagsasabihan kasi wala ako sa bahay ng isang buong linggo. yun na lang ang natitirang libre. libreng homily mula umaga hanggang gabi. nonstop. nag stop lang minsan kapag may bisita. sobrang minsan lamang.

hmm..

4 years ago mga ganitong araw yun siguro kasi di ko na matandaan. Umuulan pero maaraw naman. Mukhang meh kinakasal na kapre. suot ang pangraker na get up. Naka eyeliner ako at itim na eyeshadow. Sabi ng prof ko meron akong uling sa talukap ng mata ko. Bagay sa lips kong maputla. Mukhang zombie. Papunta na ko sa susunod na klase. Nang makita kita. Di pa kita kilala nun. Pero lagi na talaga kita nakikita dun. Mukha kang tanga. Di na kita pinansin. Ilang araw na lang magkakaroon na ng battle of the bands sa school. Todo praktis na yung mga kakilala kong may banda. Wala akong banda kaya hindi ako rocker. Isang araw meh ikinukwento sa akin ang kaibigan ko na crush daw nya. At magaling daw mag gitara. At isang araw nga pinakilala ka nya sa 'kin. Nang minsang sinama nya ko na manuod ng praktis ng banda mo. huh! Ikaw pala yun. At tapos hindi rin tayo naging ganon ka-close. Kasi crush ka ng kaibigan ko. At may boyfriend ako. Hindi kasi ako flirt eh. Pero humanga na ko syo nung napanuod kitang tumutugtog ng gitara at di lang basta gitara kundi bass guitar. Astig. Ang galing. Nung foundation day at halos araw araw na kitang nakakasama tuwing pumapasok ako sa school kasi ikaw una kong nakikita at nalalapitan. Nagkausap tayo tungkol sa mga gigs. At niyaya kita sumama sa kin manuod sa tugtugan ng mga underground na banda. At pumayag ka. At nagustuhan mo pa sila. Ayos. Meh kasama na ko. Di na ko magisa manunuod. Hindi na ko loner. Mula nung dumating ka sa buhay ko. Apir!

iwas

hay. sobrang namimiss ko nanaman yung taong nag-iisa lang sa puso ko. bukod sa pamilya ko at sa Diyos. naging sobrang saya ko nung dalawang linggo kami naging magkasama nuong last month. ipinasyal nya ako sa mga magagandang lugar na alam nyang puntahan. at nakakatuwa pa, nagreresearch din sya kung pano puntahan yung mga magagandang lugar na yon para lang maipasyal nya ko dun. lagi nya ko tinitxt kahit nasa work pa sya. nagtataka nga yung tita ko kung bakit sya txt ng txt kahit nasa trabaho. at pagkatapos ng trabaho nya ay magkasama na ulit kami. sumasakay kami sa tren at bus. nagpipicture. pati mga hayop at halaman. nagkukwentuhan habang naglalakad. pero minsan parang hndi ko na rin napapansin yung paligid. kasi mas napapansin ko sya.

nung friday, napatunayan kong tao sila karmi at komski at si yeye. haha. nakita ko sila at nahawakan pa. at nilibre pa nila ako ng halohalo. hehe nasa isip ko kasi sa online lang sila at mga characters na nagkukwento ng mga karanasan ng mga bida. ambabait nila at cool!

hindi ko na nasusulatan yung planner ko. sayang. nawawalan na ng direksyon ang buhay. sana maplano ko na ulit ang mga susunod na mangyayari.

panahon

pakiramdam ko tuyot na tuyot na ko. kaya uminom ako ng maraming sobrang malamig na tubig. mga isang litro din. isang session lang yun. kaya ngayon meron akong ubo't sipon. ang bilis ko nang magkasakit. umiinom naman ako ng bitamina araw araw. minsan din nakakalimutan ko. tulad ngayon.

kaninang umaga, bago ako natulog, sa umaga ako natulog kasi panggabi ang duty ko kagabi, sinabi ko sa sarili ko na sa tanghali ay gigising ako para pumunta sa skul ko nung college para kumuha o mag request ng transcript of records ko. meron naman na ako transcript of records na ginamit ko nung magbo - board exam ako kaso andami nilang arte di daw pwede yun. ewan ko ba eh pareho lang naman yun nilalaman nun. pinagkaiba lang yung isa for board exam purposes tapos yung isa for job purpose naman na isinusulat dun. ayun, hindi ako nagising nung tanghali. tuloy tuloy yung tulog ko hanggang alas quarter to 4pm na ko nakagising. kaya hindi na ko nakapunta. kumain na lang ako ng french fries.

maya maya ay aalis na erpats ko. pupunta na sya sa ibang bansa. ewan ko kung saan, sa middle east. hindi ko na kasi nakakausap si papa. kasi lagi sya wala at simula nung nasira nya yung mp4 ko, nagalit na ko sa kanya. hindi nga ako nalulungkot na aalis na sya ulit kasi sanay na ko na wala sya palagi. ihahatid naman sya nila mama at whimpy.

bukas alas dos naman duty ko.. ilang araw na lang magkakasama uli tayo kahit saglit lang. hehe sobrang mabilis lang talaga ang panahon.

umaga

Kanina umaga mga 5:15am, dahan dahan ako umalis ng bahay namin para pumunta na sa aking trabaho. habang tumatawid ako muntik na ko masagasaan ng tricycle sa min. Pano andilim. Tapos wala syang headlight. Pinalagpas ko na nga yung mga nauna sa kanya bago ako tumawid. Yun yung mga meh headlight. Yung nakita ko. Tapos di ko alam meron pa pala. Kaya tumawid na ko dahan dahan kasi ang alam ko wala nang kasunod kasi wala na ko nakita na meh ilaw. Ayun nagbeep beep sya. Tapos saka nya lang sya nagpailaw ng headlight ng tricycle nya. Taena nagulat ako. Di ko alam gagawin ko napahinto pa ako sa gitna ng kalsada. Alam mo yung nabigla ka tapos na blangko ng sandali. Tapos tinawag ako ng tatay ko na nasa labas pala dun ako nagising at lumakad na lang ulit. Na parang wala lang nangyari. Tarantado talaga yung tricycle driver na yun. Epal.

brew

kagabi. nakapunta ako sa napakawalang kwentang gig. yun na yata yung pinaka walang kwentang gig na napuntahan ko. walang kwenta talaga. haha. out of place pa ako. kasi napansin ko lahat ng tao dun magkakakilala. eh bakit brewster din naman ako ah.. wala nang brewrats. hindi nila sinabi kung bakit. kung babalik pa ba sila o hindi na. kahit pano natuwa din ako sa programang pang radyo na yun.

nakakainis yung isang kasamahan kong tech. night duty kasi ako 10pm-6am. sya 6-2pm. excited na ko mag-6am kasi uwian ko na yun. makakatulog na ko ulit bwahaha. kaso hindi sya dumating. tinawagan ko pa sya. hindi nga sya papasok. anak ng pusang gala yan. straight tuloy ako. hay nako. badtrip talaga. oo o.t yun pero kawawa naman ako. call of duty. tang gala. leche.

umistambay muna ako sa bored house ni yuki. pagkatapos ng trabaho ko. at dun nakatulog ako. at nung gumising ako malapit na mag alas otso ng gabi. nagulat ako. pero natulog pa ako ulit. kasi antok na antok talaga ako nun. haha.

kawawang bata.

sana makaalis na ko ng Pilipinas. para ayos.

uod

naiinis ako. puno ng galit at poot ang sistema. ayoko na talaga. sawang sawa na ko.. hanggang dito na lang muna. juvil

listen well will you marry me?

napanuod ko na transformers: revenge of the fallen. astig. namatay si optimus prime tapos nabuhay ulit. hahaha. sorry sa mga di pa nakakapanuod. spoiler ako eh! hehehe. si megan fox, crush ng boyfriend ko. hehe.

halo halong emosyon ang naramdaman ko. natatawa ako. nokornihan. nagulat. natakot. kaya parang tumigil ang paghinga ko at hindi ako makahinga. tama. hehe. seryoso. nahirapan talaga ako huminga. tapos naiihi pa ko. pero ayoko lumabas kasi ayoko na may ma-miss na eksena. kaya ni-hold ko lang yung ihi ko ng 2 and a half hours lang naman.

box office sya. ang haba ng pila. tapos punuan na yung walong cinema sa trinoma pagdating namin. yung pang 8pm na lang yung may magandang bakanteng seats kaya yung pang 8pm yung binili naming ticket. 5pm pa lang. kamusta naman. since 27th monthsary namin nun, nag-date na muna kami. haha ang jologs. sa timezone kami nagpalipas ng oras. nakatatlong beses na laro ng guitarhero. sya apat. kaya nagka-kalyo yung hinlalaki nya na pang - strums nya. haha. tapos nagpataasan kami ng score sa basket ball. syempre ako panalo. hehe tapos kumain kami sa italian restaurant. saya. Ü

Listen well, will you marry me? (Not now, Boy)
And are you well in the Suffering? (You've been)
The most gracious of hosts
You may be invited, girl, but you're not coming in.

yeah! \m/

sobre

pauwi na ako galing sa lagpas walong oras na trabaho. at sasakay na ko ng bus. dalawang lane lang ang pagpipilian ng driver ng bus sa lanes ng cubao. fast lane at slow lane. malas ko. laging pinipili ang slow lane.

uy sa sabado na ang fete dela musique '09 .



sa metrowalk sa pasig ito mangyayari. tamang tama, pagkatapos ng duty ko, rekta na dun. hahaha. isang sakay lang yun mula sa greenhills eh. tama!

ang payong ko mura lang. laging nililipad ng malakas na hangin. problema nga ito. tulong wonder pets! hehe

napanood ko na yung blood: the last vampire ni Gianna jun. haha. astig naman. kaso bitin. anu kaya nangyari sa kanya bakit bigla sya nawala. si saya. makahanap nga ng anime nun. intresante.


nakausap kita sa txt. ang sabi mo ililibre mo ko. tapos nagbago ata yung takbo ng utak mo. bigla mo sinabing ako ang manlilibre sa'yo. wuh! ayos.. ayoko nga. kailangan ko ng pera hindi ko yun gagastusin sa panlilibre lang. haha. ipagluluto na lang kita kesa magwaldas. tama na ang frap. masyadong mahal. ikaw na lang. kasi. manlibre. ehh.

nakakatakot naman. andami na talagang merong influenza a h1n1 virus. 200 na yata ang naging biktima. bawal din kami magsuot ng mask sa hospital. kasi daw wala naman kami sakit. kaya di dapat mag-mask. yung mga may sakit lang daw yung may karapatang mag-mask. kaya magpanggap na lang na may sakit para makapag-mask. nakakainis din kasi yung e.r nagpapadala ng pasyente na for x-ray na hindi muna tumatawag para sabihin na suspected na may swine flu si patient. kainis. kailangan patatagin ang resistensya at uminom ng bitamina na magpapalakas ng resistensya. at magpabakuna ng anti = flu. goodluck na lang.

at ang nilalaman nito ay isang blangkong walang sulat na hindi papel kundi art paper lang.

undue

nung birthday ko pinanoud ko yung terminator salvation sa trinoma. kasama ko pa rin sya. hindi pa rin pala sya nawawala. haha ayos. at dahil wala akong pera nung birthday ko, nilibre nya ko haha. ayus talaga. kahit malakas mejo yung ulan. naging ok naman. ang galing ni markus wright yung criminal na ni-lethal injection tapos muling nabuhay nuong year 2018. tapos hindi nya alam na robot na rin pala sya at isa na rin syang terminator. nun lang kinapitan sya ng mga magnet. kasi bakal sya. bwahaha. pero mabait naman sya. kinalaban nya na din yung skynet na muling nagpabuhay sa kanya. tinulungan nya si john connor nung gusto sya patayin ni arnold. at ni-donate pa nya yung heart nya sa kanya kasi nasaksak sya ni arnold. ang galing. sya yata talaga yung bida dun eh kasi sya yung nag-save sa lahat. kelan kaya ipapalabas yung new moon. sequel ng twilight. sana malapit na. bukas na.

mula nung birthday ko ilang araw na nag-uulan. ang sarap. sana ganon lagi. hala yung kasama ko sa trabaho naging pasyente nya yung batang sanggol na pinaghihinalaang meh influenza a virus. galit na galit daw yung residente namin. kasi dapat daw sinabihan man lang at nang nakapag- mask. ang dami nang nagkasakit ng influenza A dito sa Pilipinas. pati ang la salle meron na din. kaya wala sila pasok at sa 15 pa daw magreresume. katapusan na ng mundo. sino ang magliligtas. kung katulad lang ng sa libro ni bob ong ang lahat, mas madali. maililigtas ang mundo nang dahil lang sa iisang tao. sino.

last week nagpabakuna ako ng anti-flu. ang sakit talaga magpatusok ng karayom sa braso. actually hindi naman talaga masakit. yung moment lang na ini-inject na yung laman nung syringe yung masakit. sa mga sandaling yun, halos hindi ako humihinga kasi akala ko tumigil na sa pag-ikot ang mundo.

meh quiz akong sinagutan. yung when will you get married? sa facebook at ang sabi October 3, 2011 daw ako ikakasal. hanep sa petsa. birthdate pa ng ex ko. haha. sa mga panahong yun ay 24 years old na ko. di naman ako nagmamadali. pero gusto ko nga muna bago ako magpakasal at manahimik sa buhay ay nakapunta na muna ko sa mga lugar na gusto kong puntahan. sa mga british colony na bansa at sa north korea. haha. curious lang kasi talaga ako sa isang communist na bansa. kung anu ginagawa nila habang nagte-test ng nuclear bomb.