ang araw ko

walang tubig. walang kuryente. di ko pa napaplantsa uniform ko. nag ipon ako ng tubig sa mga container kanina bago umalis pagbalik ko wala na laman. sarap ng buhay ng mga kakwarto ko. ngayon ay paano ako maliligo. walang tubig. walang kuryente. meron ako take out na pagkain na nilagay ko sa fridge, pero dahil walang kuryente, hindi ko mainit sa microwave. ngayon wala na ring pagkain. wala. empty. ness.

nangangati ang ulo ko sa kakaisip ng magiging paraan ko kung paano ang gagawin ko ngayong araw. kinamot ko hanggang sa sumakit. sa tindi ng sakit idiniin ko sa pader. hindi ko alam kung bakit ko ginawa yun. pero siguro wala ng ibang magawa.

sa kakaunting nalalabing baterya ni cephi ay nakakapagsulat ako. at naichacharge ang selepono. kung sakaling hindi pa rin magkakuryente sa pagalis ko papunta sa trabaho ay dadalhin ko nalang sya at dun ko ichacharge. kaya sana magkakuryente na dahil mejo mabigat si cephi kahit maliit lang sya. di ko gusto ang bagong album na dinownload ko sa illegal na paraan. sobrang dissappointed. parang gusto kong magpakamatay.

naiinitan na ko gusto ko ng maligo. mapipilitan akong hiramin at gamitin ang ilang pirasong tig 1.5 liter na bote ng mineral water ng kakwarto ko. gantihan lang. papalitan ko naman. pang ligo ko lang. habang wala pa sya, bwahaha! *evil laugh

k + 12

nakakagulat bakit namatay si richard tan. at dun ulit sa ospital na dati ko pinagtatrabahuhan. kung san din namatay si karl roy. anung meron ngayon. trending. nakilala ko si richard tan dahil sa parokya. sya kasi ang kanilang manager. pati na rin ng kamikazee, moonstar 88, chicosci at marami pang iba. magaling sya kasi sikat ang mga banda na naalagaan nya ngayon. rest in peace sa taong nagpakilala sakin ng mga hinahangaan kong banda ngayon. sana di sila mawala. ayoko sa lahat yung meh gumagaya sakin. sobrang badtrip yun eh. parang walang sariling gusto. pag lumalabas ako tapos meron pala akong katulad na ngayon lang naging ganon at nakikita ko naman na di sya dating ganon eh hindi na ko lumalabas. o kaya lalabas ako pero magiiba ng anyo. nakakainis talaga. nakakalungkot. k-12? kinder hanggang grade 12? kinder, 6 yrs elementary, 4 years junior highschool, at 2 years senior highschool. 13 years of basic education. additional years. dalawang taon lang naman pero ewan. buti nalang hindi na ako estudyante. kaso hindi daw ako itinuturing na professional sa ibang bansa dahil 10 years lang ang basic education ko. plus kinder pa pala. 11. sa lahat daw ng bansa, Pilipinas lang ang hindi  naka k+12. buti naman at naipatupad na ito ngayon. kaso lang, sino bang estudyante ang gustong magtagal sa isang eskwelahan na sobrang dami mo ngang kaklase, araw araw naman trip to jerusalem ang eksena. kalahating araw lang ang klase. short cut ang lessons. ganon kasi pag sa public schools. ako ay isang produkto ng public schools. alam ko ang tunay nilang nararamdaman. kaya sana maayos na ito ng gobyerno ng bansa. sana tumagal pang mag-aral ang mga bata.

4th floor

kanina habang namimili ako ng pancit canton sa grocery, di ko alam kung ilan ang bibilhin ko. nagisip ako. matagal ako nakatingin sa mga pancit canton. iisa lang namang flavor. yung extra hot. kaso ilan nga. pinagisipan ko itong mabuti. ilang beses ba ako kakain nito. araw-araw sana kaso baka magka colon cancer ako. so every other day nalang. tuwing almusal at merienda. pati midnight snack na din. tapos ilang packs ba sa isang kainan ang lulutuin ko. bitin kasi sakin ang isa. pag dalawa, ayos na yun. pero gusto ko ng tatlong packs.

I'm bruised and scarred 

save me from this broken heart

all my love will slowly fade and fall apart

someone please sing this lovesick melody

call my name if you're afraid

I'm just a kiss away

nanalo pala si jessica sanchez bilang world idol. para sa kanya talaga yung award na yun. nakakatakot lang yung duet nila nung babaeng incredible hulk. ganon ba talaga sya magperform. siyet. kanina lang nanuod ako ng korean horror movie na forbidden floor. ito ay tungkol sa pamahiin ng mga intsik na malas ang magkaroon ng fourth floor sa isang gusali. kaya pala walang 4th floor sa ibang mga building. tulad dun sa hospital na dati kong pinagtatrabahuhan, wala ring fourth floor, fifth floor na agad. dun pala sa movie ay merong nagmumultong mag ina. na dating nakatira sa 4th floor bago ito na demolish at pinatayuan ng bagong condo na wala ng 4th floor. aksidente lang silang napatay kasi di alam nung nagdedemolish na nandun pa sila. kasi ayaw nilang umalis sa bahay nila. kaya tinago ang bangkay nila sa space sa pagitan ng 3rd at 5th floor. meron kasing space sa pagitan ng mga floors sa mga condominium para di maistorbo ang nasa ibabang floor. para bilang sound proof. natutunan ko lang sa movie na wag lang dapat i-center sa work ang buhay. pansinin din ang mga mahal sa buhay. kaya ako nagresign na ko sa trabaho ko eh.

a promise

nag promise ako sa sarili ko na maaga ako matutulog. dahil dumadami na ng husto ang mga tigyawat ko. na siguro ay ang pagpupuyat na nga ang dahilan nito. na parang gusto nga maging tigyawat na tinubuan ng mukha. makati rin ito. kaya napipilitan akong kamutin. at lalo pa kumakati ng husto. sarap talaga kamutin. tapos napansin ko na lang na kumakalat na sa buong mukha ko yung kati. di ko na mapigilan. naghilamos na ko ng husto. nawala na yung kati. kaso nasugat yata mukha ko kakakamot. ang haba na kasi pala ng kuko ko. wala na kasing sumisita na mahaba na yung kuko ko. di tulad nung nagtatrabaho pa ko. sinisita ako ng mga clerk at inaabutan pa ko ng nailcutter para maggupit. kasi bawal yun sa trabaho. pinapasukan kasi ng mikrobyo at germs ang kuko at baka makarating sa pasyente pag hahawak na ko sa kanila. bawal din pag meron kulay ang kuko. pwede naman yung transparent lang. walang dating. di tulad ng kulay ng kuko ko nung college. black lang lagi. pampatay. ngayong wala na akong trabaho, di ko na napansin ang paghaba nito. subukan ko lang pahabain pa.tapos try ko pagawaan ng french tips. pakikayan nalang. 9 pm ako nag alarm ng sleep time. nag alarm naman kaso ka chat ko pa si ralph sa fb at nagbablog pa ko kaya ang ending, mukhang puyat ako nanaman ngayon. di pa naman na ako nag siesta kanina kasi nga balak ko matulog ng maaga ngayon. siyet! tatabunan na ng tigyawat ang mukha ko nito. kasi walang disiplina sa sarili.

meron na ba?

wala pa rin. hanggang kelan kaya ako maghihintay. nakakasawa naman. di bale masarap naman tumambay. boring lang din. pero ayos na to kesa mag drugs. ngayong araw ko lang natapos basahin ang libro ni eros atalia na pinapirmahan ko sa kanya nung sabado. ang inaabangan kong sequel ng ligo na u lapit na me. it's not that complicated: bakit hindi pa sasakupin ng mga alien ang daigdig sa 2012. swerte ko lang dahil sinamahan ako ng pamilya ni ralph. kahit mukha na silang bored. tinapos namin, 3-5pm. oras ng siesta. o mga ganong oras, kasi ako, ang siesta ko mula ala una hanggang alas sais. tulad kanina. yun ang oras ng siesta ko talaga normally. kaya pagdating ng gabi, ang hirap ngang matulog na kasi di ako inaantok pa. ayos lang, wala na naman akong pasok. wala na kasi akong trabaho. tambay na lang. ano pa bang gagawin kundi matulog. try ko palang mag jogging bukas ng madaling araw. pag maaga akong nagising. na imposible naman kasi madaling araw na pala pero hanggang ngayon gising pa rin ako at nagba blog. pero pwede pa rin ituloy kung babalakin ko na wag na matulog at magjogging na lang. kaso baka magmukha akong zombie pagkatapos. imbes na magpapayat lalo akong tumaba dahil natulog nanaman ako. hindi na tama to. matutulog na nga ako. mamaya. ang ganda nung libro. bastos talaga haha. pero meh kwento naman. di ko inasahan na magiging ganon ang kakalabasan ng kwento ni intoy. pero tapos na yun. sana mabasa rin yun ng iba at kapulutan ng magandang aral. na magbago na tayo bago pa gunawin ang daigdig at sakupin ng mga alien.

realities

natapos na ang mga araw. inaasahan ko na kaya hindi na ako masyadong nasaktan. at ilang araw din naman na naging masaya tayo. bakit? wala lang. lagi mo lang sinasabi yan. nahuhuli kitang nakatingin sakin, pag tinatanong kita kung bakit, wala lang ang sinasabi mo. pero nababatid ko sa hawak ng kamay mo na meron. yata. di rin ako sigurado. kung ano man yun, sana naman sabihin mo. para lang malaman ko ang nagiisang dahilan o marami man. dalawang taon pa. papabilisin ko na ang oras. kaya lang di pa rin ako nakakaalis. sana nga makaalis na ko. para matapos na rin ang paghihintayan natin. meh barong ka na, traje de boda nalang sana, pwede na. kaso balik na muna tayo sa riyalidad. ang katotohanang wala na naman akong trabaho. pano na masasayaran ng nicotine at kapeng mahal ang bibig. sana isang araw meh magyaya sa akin at ililibre nya ko. yung tipong naiintindihan nya ko na wala akong pambisyo kasi wala na akong trabaho. at willing naman sya munang gastusan ako. sa aking panaginip. dahil sa riyalidad, hindi na talaga uso ang libre. sobrang minsan na lang yun at minsan nababawi pa sa kadahilanang pagbabago ng isip na ilibre ako, matapos kong asar asarin at tukso tuksuhin. malas lang. grasya na naging bato pa. wala na rin akong mga kaibigan. loner. di bale kasama ko naman pamilya ko dito sa bahay. na araw araw ako pinagsasabihan kasi wala ako sa bahay ng isang buong linggo. yun na lang ang natitirang libre. libreng homily mula umaga hanggang gabi. nonstop. nag stop lang minsan kapag may bisita. sobrang minsan lamang.

Kung

Nakahiga lang. Pahinga habang meron pang oras magpahinga. Damhin ang sarap na walang pinagaabalahan. Dalawang beses lang to sa isang linggo. Pagkatapos ng limang araw na sunod sunod na trabaho. Walang mangiistorbo at manggugulo. Pahinga ng walang humpay. Sana maging ok ang trabaho niya. Sana matuto na sya para kahit wala na ko, magagawa na nya ng tama ang trabaho namin.

Kahit walang trabaho napapagod pa rin ang isip. Sa kakaisip ng trabahong naiwan. Kung kaya ba nyang tapusin yun at magagawa. Pero hindi sya matututo kapag hindi nya mararanasang mag isang gumawa. Magaling naman syang matuto. Alam kong magagawa nya yun. Sana.

Happy monthsary!
Unang mga salitang nabasa sa paggising. Oo nga pala. Nakalimutan ko. Hindi na rin kasi talaga ito nabibigyang pansin. Dahil wala ka naman. Sa paguwi mo nalang.

Sana magkasama tayo ng matagal. Mga 24 hrs.

Sana naman

Sa wakas nakapag off din. Eto ang mga araw na hinihintay ko linggo linggo. Matapos ang limang araw na pagtatrabaho ang dalawang araw na pahinga ang nagpapasaya sa linggo ko kahit papano. Sobrang stress sa trabaho. Mga pasyenteng makulit, supervisor na maarte, kasamahan sa trabaho na sumbungera na gagawan ka ng kwento kahit wala naman ginagawang iba. Sa panahon ngayon, bakit pa meh mga taong ganon. Hindi makuntento kapag di sila nakakapanggulo ng buhay ng tao. Sa paninira na ginagawa nila, hindi lang iisang tao ang naaapektuhan. Kundi ang lahat ng meh kaugnayan sa taong yun. Ang hirap din pala makisama. Kasi meh mga tao na mahusay sa pakikiharap pero pagkatalikod mo marami na masasabi tungkol sayo.

Sana wag na bumagyo next week. Gusto ko makasama ang taong matagal ko ng hindi nakakasama sa buhay kahit dalawang araw lang. Gusto ko maging masaya at hindi magka hassle pag kasama ko na sya. Eto nalang yung mga araw na nandito sya ulit. Kaya kahit isang linggo lang, pagbigyan nyo ko mahabaging Neptune.

So

Dahil wala ako magawa, nag headband ako ng may sungay. Sumama ang tingin sakin ng kapatid kong 8 years old. Kinausap nya ko sabi nya kaya daw namatay si michael jackson ay dahil binenta nya ang kaluluwa nya sa demonyo. Dedma lang ako sa kanya. Atribidang bata to. Daming alam sa buhay.

Simula na ng pasukan nila sa grade school. Grade 3 na ang kapatid ko. Isang beses nalilinis kami ng mga tambak na laruan nya mga barbie mga free toy sa jabi at mcdo atbp na pinabibili nya tuwing pumupunta sila sa mall ni mama. Sabi ko sa kanya itapon na natin mga laruan mo kasi matanda ka na di ka na dapat naglalaro kasi grade 3 ka na. Di ko sinabing itapon na natin ang mga laruan mong nakakalat lang sa bahay na to. Umoo naman sya at sya na mismo ang nagtapon ng iilan nyang laruan. Pero di nya tinapon lahat. Malas lang. Tinapon nya lang yung mga bigay lang sa kanya bilang regalo.

Minsan naisip kong umalis na lang. Magpakalayo layo at tuluyan lumimot. Kaso naiisip ko pa lang parang di ko kayang gawin. Sabihin pang wala ako alam sa labas ng bahay. Bukod sa mall. Kaya dito na lang siguro ako hanggang sa pagkatanda ko. Magiging masaya pa rin kahit papano.

hmm..

4 years ago mga ganitong araw yun siguro kasi di ko na matandaan. Umuulan pero maaraw naman. Mukhang meh kinakasal na kapre. suot ang pangraker na get up. Naka eyeliner ako at itim na eyeshadow. Sabi ng prof ko meron akong uling sa talukap ng mata ko. Bagay sa lips kong maputla. Mukhang zombie. Papunta na ko sa susunod na klase. Nang makita kita. Di pa kita kilala nun. Pero lagi na talaga kita nakikita dun. Mukha kang tanga. Di na kita pinansin. Ilang araw na lang magkakaroon na ng battle of the bands sa school. Todo praktis na yung mga kakilala kong may banda. Wala akong banda kaya hindi ako rocker. Isang araw meh ikinukwento sa akin ang kaibigan ko na crush daw nya. At magaling daw mag gitara. At isang araw nga pinakilala ka nya sa 'kin. Nang minsang sinama nya ko na manuod ng praktis ng banda mo. huh! Ikaw pala yun. At tapos hindi rin tayo naging ganon ka-close. Kasi crush ka ng kaibigan ko. At may boyfriend ako. Hindi kasi ako flirt eh. Pero humanga na ko syo nung napanuod kitang tumutugtog ng gitara at di lang basta gitara kundi bass guitar. Astig. Ang galing. Nung foundation day at halos araw araw na kitang nakakasama tuwing pumapasok ako sa school kasi ikaw una kong nakikita at nalalapitan. Nagkausap tayo tungkol sa mga gigs. At niyaya kita sumama sa kin manuod sa tugtugan ng mga underground na banda. At pumayag ka. At nagustuhan mo pa sila. Ayos. Meh kasama na ko. Di na ko magisa manunuod. Hindi na ko loner. Mula nung dumating ka sa buhay ko. Apir!

brew

kagabi. nakapunta ako sa napakawalang kwentang gig. yun na yata yung pinaka walang kwentang gig na napuntahan ko. walang kwenta talaga. haha. out of place pa ako. kasi napansin ko lahat ng tao dun magkakakilala. eh bakit brewster din naman ako ah.. wala nang brewrats. hindi nila sinabi kung bakit. kung babalik pa ba sila o hindi na. kahit pano natuwa din ako sa programang pang radyo na yun.

nakakainis yung isang kasamahan kong tech. night duty kasi ako 10pm-6am. sya 6-2pm. excited na ko mag-6am kasi uwian ko na yun. makakatulog na ko ulit bwahaha. kaso hindi sya dumating. tinawagan ko pa sya. hindi nga sya papasok. anak ng pusang gala yan. straight tuloy ako. hay nako. badtrip talaga. oo o.t yun pero kawawa naman ako. call of duty. tang gala. leche.

umistambay muna ako sa bored house ni yuki. pagkatapos ng trabaho ko. at dun nakatulog ako. at nung gumising ako malapit na mag alas otso ng gabi. nagulat ako. pero natulog pa ako ulit. kasi antok na antok talaga ako nun. haha.

kawawang bata.

sana makaalis na ko ng Pilipinas. para ayos.

listen well will you marry me?

napanuod ko na transformers: revenge of the fallen. astig. namatay si optimus prime tapos nabuhay ulit. hahaha. sorry sa mga di pa nakakapanuod. spoiler ako eh! hehehe. si megan fox, crush ng boyfriend ko. hehe.

halo halong emosyon ang naramdaman ko. natatawa ako. nokornihan. nagulat. natakot. kaya parang tumigil ang paghinga ko at hindi ako makahinga. tama. hehe. seryoso. nahirapan talaga ako huminga. tapos naiihi pa ko. pero ayoko lumabas kasi ayoko na may ma-miss na eksena. kaya ni-hold ko lang yung ihi ko ng 2 and a half hours lang naman.

box office sya. ang haba ng pila. tapos punuan na yung walong cinema sa trinoma pagdating namin. yung pang 8pm na lang yung may magandang bakanteng seats kaya yung pang 8pm yung binili naming ticket. 5pm pa lang. kamusta naman. since 27th monthsary namin nun, nag-date na muna kami. haha ang jologs. sa timezone kami nagpalipas ng oras. nakatatlong beses na laro ng guitarhero. sya apat. kaya nagka-kalyo yung hinlalaki nya na pang - strums nya. haha. tapos nagpataasan kami ng score sa basket ball. syempre ako panalo. hehe tapos kumain kami sa italian restaurant. saya. Ü

Listen well, will you marry me? (Not now, Boy)
And are you well in the Suffering? (You've been)
The most gracious of hosts
You may be invited, girl, but you're not coming in.

yeah! \m/

undue

nung birthday ko pinanoud ko yung terminator salvation sa trinoma. kasama ko pa rin sya. hindi pa rin pala sya nawawala. haha ayos. at dahil wala akong pera nung birthday ko, nilibre nya ko haha. ayus talaga. kahit malakas mejo yung ulan. naging ok naman. ang galing ni markus wright yung criminal na ni-lethal injection tapos muling nabuhay nuong year 2018. tapos hindi nya alam na robot na rin pala sya at isa na rin syang terminator. nun lang kinapitan sya ng mga magnet. kasi bakal sya. bwahaha. pero mabait naman sya. kinalaban nya na din yung skynet na muling nagpabuhay sa kanya. tinulungan nya si john connor nung gusto sya patayin ni arnold. at ni-donate pa nya yung heart nya sa kanya kasi nasaksak sya ni arnold. ang galing. sya yata talaga yung bida dun eh kasi sya yung nag-save sa lahat. kelan kaya ipapalabas yung new moon. sequel ng twilight. sana malapit na. bukas na.

mula nung birthday ko ilang araw na nag-uulan. ang sarap. sana ganon lagi. hala yung kasama ko sa trabaho naging pasyente nya yung batang sanggol na pinaghihinalaang meh influenza a virus. galit na galit daw yung residente namin. kasi dapat daw sinabihan man lang at nang nakapag- mask. ang dami nang nagkasakit ng influenza A dito sa Pilipinas. pati ang la salle meron na din. kaya wala sila pasok at sa 15 pa daw magreresume. katapusan na ng mundo. sino ang magliligtas. kung katulad lang ng sa libro ni bob ong ang lahat, mas madali. maililigtas ang mundo nang dahil lang sa iisang tao. sino.

last week nagpabakuna ako ng anti-flu. ang sakit talaga magpatusok ng karayom sa braso. actually hindi naman talaga masakit. yung moment lang na ini-inject na yung laman nung syringe yung masakit. sa mga sandaling yun, halos hindi ako humihinga kasi akala ko tumigil na sa pag-ikot ang mundo.

meh quiz akong sinagutan. yung when will you get married? sa facebook at ang sabi October 3, 2011 daw ako ikakasal. hanep sa petsa. birthdate pa ng ex ko. haha. sa mga panahong yun ay 24 years old na ko. di naman ako nagmamadali. pero gusto ko nga muna bago ako magpakasal at manahimik sa buhay ay nakapunta na muna ko sa mga lugar na gusto kong puntahan. sa mga british colony na bansa at sa north korea. haha. curious lang kasi talaga ako sa isang communist na bansa. kung anu ginagawa nila habang nagte-test ng nuclear bomb.

undo

meh sakit yata ako. kasi nanunuod lang naman ako ng tv. tapos bigla ko na lang naalala yung magiging result ng exam. tapos biglang sumasakit yung tyan ko. para akong natatae. ganon na lang parati. dalawang araw na. lalo kapag yung nakakatawa yung pinapanuod ko, yung wawawi. yung si pokwang. tapos bigla ko na lang maiisip na, tawa ako ng tawa tapos bagsak pala ako. tapos nalulungkot na ko tapos ayun nag-uumpisa nang sumakit tyan ko. :-(

yung araw bago yung exam nagbabasa basa pa rin ako. habang nanunuod ng tv syempre. nang biglang nagring ang telepono. tapos sinagot ko. si go lang pala. yung kaklase ko na sinungaling. na hindi daw sya makakapagboard exam kasi hindi daw sya tinanggap ng prc. yun pala natanggap talaga sya. pero sinabi nya sa 'min na hindi. ayun. nagulat lang ako nung tumawag sya. sabi ko

shocks! april??..

hayun. sabi nya,,

meron ako nakuhang leakage bwahaha punta ka sa dorm ngayundin!

kaya nagpunta naman ako, sabi ko sa nanay ko..

mama alis ako.

sabi nya,,

saan ka pupunta? magkikita lang kayo ni ralph e!

hindi na lang ako nagsalita kasi hindi ko alam sasabihin ko haha..tamang hinala kasi sya parati. ayun. pagkadating ko sa dorm nila nakita ko na yung leak daw haha. ayun binasa ko, pinagpuyatan ko talaga kahit parang mas may kwenta pa yung binabasa kong libro kanina eh binasa ko pa rin.

kinabukasan, exam na.

unang subject yung leak daw.. excited pa ko. ayos.
tapos, pagtingin ko sa test paper

ngek! ano to?!

napapakunot noo nalang ako. kamot sa ulo habang nagsasagot. sana makachamba. sabi ko sa utak ko,,

sinungaling ka talaga gago!

mula nun hindi na ko naniwala sa mga leak na yan. panira ng tahimik na buhay. sarap pa naman sana ng basa ko habang nuod tv tapos bigla nya ko pinapunta haha.

pero ayos lang . madami naman ako natutunan dun haha. isang test paper lang siguro yun na gawa nung prof namin dati. haha kahit isa kasi sa mga tanong dun wala lumabas e. haha

lagi na lang ako nagpa-palpitate. tensyonado. pinagpapawisan ng malamig. natatae.
sana chikan nung machine yung answer sheet ko. sana hindi nya i-invalidate. kasi inayos ko talaga yung pag-shade ko nung mga sagot ko, siniguro ko na walang lagpas din sa parang box. di ko nga lang masyado sigurado kasi naiwan ko yung antipara ko nung first day kakamadali ko. kaya sigurado may lagpas dun. kaya diskumpyado na ko dun,, pero wag naman sana..

bwahaha. magpapakulong ako sa mental pag naalam ko na yung result. taeng tae na ko.

abo, langaw, hilaw etc..

hindi tumitigil sa paglalakad hanggang sa makarating na ng morayta. tatawid lang gamit ang tulay at maglalakad nanaman sa kabilang kalye pabalik. lakas trip. lalo pag kasama kita. nagkukwentuhan habang naglalakad.

kapag namatay na ko gusto ko maging abo. gusto kong magpadala sa ihip ng hangin. para makapunta pa rin ako sa iba't ibang lugar kahit wala na ko. tapos mababahing ka kasi allergic ka sa alikabok. hahaha!

allergic ka na sa 'kin...

pero hindi ko na rin naman maiisip yun kasi patay na ko. haha

kahit anong pagkain sa kalye kinakain ko. kahit yung chickenjoy na hilaw ng jabi. hindi ko kasi alam na hilaw pala yun. basta nagtaka na ko kung bakit mamulamula yun nung pagkatapos ko kainin yung balat. tapos nung tinignan ko yung chicken mo hindi naman mapula kaya naisip ko hilaw pa nga. haha. ampf! hindi ko na kinain pa kahit nakakain na ko ng konti. hindi naman ako mareklamo kaya hindi ako nagreklamo sa jabi. kung ako yung pinsan ko na mataba at mahilig sa pagkain, siguro galit na galit ako tapos ibinalik ko yung chicken at pinaluto ko pa. haha. tinamad na ko kumain ulit kahit gutom pa ko. tapos yung pineapple float ng mcdo meron pala langaw na nakadapo sa icecream e hindi ko alam kaya nainom ko..pero hindi ko naman nahigop yung langaw. kasi nandun pa rin sya sa icecream nakadapo. napansin ko na meh langaw pala nung tinitignan ko yung design ng bagong lalagyan ng mcfloat. waa! meh langaw! ulk! buti na lang wala pa sa kalahati yung naiinom ko. pero meh langaw pa rin yun.. hindi ako nagreklamo kasi ayoko masira ang reputasyon ng mcdo. hahaha

hindi naman sumakit yung tyan ko pagkatapos ko makakain ng mga ganung pagkain. matibay ang sikmura ko. ang galing.

bwahaha!!!