baha

ow! baha nanaman. buti nalang di binabaha sa lugar namin sa quezon city. unang beses na naranasan ko na maglakad sa baha nung college. sa espanya. ust. nung unang tapak sa baha ay hanggang hita, naiyak ako nun. naiisip ko kung gaano kadumi yung lugar na yun nun at paano kung may biglang lubog na daan kaya sobrang lungkot ko lang. pag uwi ko ay sobrang kuskos ng binti ang ginawa ko ng safeguard na sabon. mula nun kapag umulan alam ko na kung gaano kalakas yung ulan na makakapagpabaha sa espanya. kaya pag ganon, mga ilang oras muna ang pinapalipas ko matapos umulan bago magbiyahe. yung oras na pakiramdam ko ay humupa ba na yung baha dun.

Salamat

Ako ay nagfb at di ko namalayan na akin nai-play ang video na ito. Di ko akalain na ayos yung lyrics. Mga simpleng salita lamang pero rekta sa puntong pagpapahayag ng kasalukuyan kong nararamdaman. Kahit na magkalayo parati ay di ramdam dahil lagi pa rin namang naguusap. Sa anim na taon at apat na buwan na pagiging malayo sa bawat isa ay di nawawala ang komunikasyon at tiwala. Ang sabi nga ng kanta ay salamat sa iyo. Happy monthsary! 

pg

nagpunta ako sa MOA kasama ang 2 co work. pagkatapos mag pg mode sa friday's ay mamimili na sana kami kaya lang ay nag pray time ang buong mall. pag ganon, nagsasara yung mga stores. kaya walang open. wala kami mabibilhan. mag oopen naman ulit kasi sandali lang naman sila mag pray mga 30 minutes. habang hintay ay naupo muna sa gilid. until makaramdam ako na kailangan ko gumamit ng banyo. dahil nag bottomless ice tea ako sa friday's. pg mode nga. naghanap ako ng banyo pero di ko mahanap so nagpasama ako sa kanilang dalawa. tutal pray time pa naman. walang tigil sa kakalakad hanggang sa makarating sa banyo. so ang design ng mall na yon ay pa oblong at 2 floors lang na malawak. so ending, paikot kami sa mall kakalakad hanggang sa malaman namin na kung san kami nagstart ay mas malapit dun yung banyo kesa sa kabilang bahagi na mas pinili naming lakarin. wala kasing septation sa gitna ng pa-oblong na mall. kakapagod. wala kaming masyadong nabili dahil naubos time namin kakalakad paikot ikot. hanggang sa sinisi ako nung isa kong co work. ang sabi nya kung hindi sana kami kumain ng matagal, sana ay mas naikot namin ng mas matagal yung mall. at mas madaming nabili. ang sabi ko naman sa isa kong ka work ay edi mas napagod kami. pero magkakampi sila. sinisi nya rin ang pagbo bottomless ice tea ko. nag sorry nalang ako para walang gulo. hindi naman sila galit sakin pero ramdam ko ang pagod nila na hindi satisfied kasi hindi nila nabili yung gusto nila kasi wala ng time.

Isang araw ay pauwi na ako sa bansa galing bakasyon ng dalawang linggo mula sa kalapit lamang na bansa. 3 hrs lang ang byahe. Sasakay ako sa eroplanong dala dala ang pangalan ng kanilang bansa. Unang beses ko sumakay ng eroplano ng mag isa. Nuong papunta ako doon ay kasama ko ang aking tiyahin at pinsan. Habang nasa pila papunta s eroplano ay aking hiniling na sana ay malapit ako sa bintana. Pero hindi, pagdating ko sa upuan ay ako ang nasa gitna. Pero nung mga oras na yon ay wala pa ang pasahero na inaasahang maupo sa tabi ng bintana kaya hiniling ko na sana ay di na sya dumating para lilipat ako dun. Ilang minuto na lang ay malapit na umalis. Last minute na lang, kaso bigla sya dumating. Isang chekwa na tingin ng tingin ng sakin. Inoobserbahan mga ginagawa ko. Habang byahe ay soundtrip lang ako. Nung binigay na yung foods namin, meron ice cream sandwich na dessert. Hindi ko kinain dahil sinisipon ako. Sobrang sakit ng mata ko. Ewan ko pag may sipon ako sumasakit din mata ko. Nung lumapag na ang eroplano at bababa na kami ay tinulungan ako ng isa ko pang katabi na kuhanin sa cabin yung hand carry kong bag. Sa pagkakataong yon, pinagtawanan ako nung pasaherong malapit s bintana dahil nilagay ko yung ice cream sandwich s bulsa ng bag ko. Ang sabi nya ice cream daw yon dapat kinain ko na kanina matutunaw daw. Pakielamero lang. Alam ko namang ice cream yon. Hindi ko inaasahan na sisitahin nya ko. Ayun. Maging aware lang parati. Kasi di natin alam na hanggang sa mga oras na ganon ay merong mga taong hindi inaalis ang tingin nila sa mga ginagawa ko.

Kay dalas na ng mabilis na paglimot sa mga bagay na kakatapos lamang maganap. Pano na kung matanda na ko. Sana may muling magpaalala ng nakaraan. Sabihin ang hindi maamin. Madalas na rin nasasabi ang mga salitang hindi dapat sinasabi. Fuck! Etc.. Mukha ngang problemado. Lamang lang ng tatlo. Sana wag magtuloy sa pagkatalo.

manga reader na rin

sobrang bored na. napabili tuloy ng ipadmini na pinangalanang kuronuma na hango sa isang manga na pangalawang natapos at naghihintay nalang sa susunod na episode. isang simpleng tao na may isang motto sa buhay na gumawa ng kabutihan sa isang araw. para naman sakin, isa itong maliit na bagay na maraming nilalaman. dito nagbabasa ng mga manga. unang binasa ang vampire knight. naaliw at nanabik. na parang ayaw ng tumigil at ito na lang ang gustong gawin. pagkatapos nito ay binasa naman ang kimi ni todoke. ahaha. di na mapigilan at may inumpisahan nanamang isa pang manga. dengeki daisy. aliw talaga. kahit inaabot na ng antok sa kakabasa ay pinipilit pa rin magbasa. pero kapag inaantok na eh hindi na naiintindihan kaya natutulog nalang muna. ang sagot sa kawalan ng gawa. sa pagkabored sa trabaho. sa sobrang lungkot na di nawawala. naaliw din. habang nagbabasa ay di napapansin ang mabilis na pagtakbo ng oras. hanggang sa magising sa bangungot na ito. patuloy lang sa pagbabasa ng manga na di maaalis ang paghahalintulad sa sarili ang bawat tauhan.