luma

 mabuti naman ang lahat. hanggang sa umabot na sa ganito. napuno nalang ako. kaya naritong muli dahil wala nanamang masabihan. walang gustong makinig. o takot magsalita. maraming gustong sabihin pero ayaw lumabas. mas pinipili nalang manahimik. takot malaman ng ibang tao na mahina talaga ang loob. isa na nga palang maybahay at may isang anak. masaya naman ika nga ng iba ay "worth it". napakatagal na naghintay sa pagdating nya. hiniling sya sa Diyos at nung dumating sya ay walang pagsidlan ang kasayahan. sya ang naging sentro ng aming buhay. ang lahat ng ginagawa ay iniaalay sa kanya. syempre hindi malilimutan ang mahal na Panginoon. at nabubuhay para sa kanya. ngayong magtatatlong taon na sya ay nasasabi ng mga tao sa paligid na sundan na sya. nasasabi nalang na mahirap pala magpalaki ng anak. 

ang totoo ay nawawala ang pagkakakilanlan. nagiging ibang tao pag nagiging ina na. ang dating tatahi tahimik lang ay di na nababagay. kasi kailangang magsalita para makuha ang nais na buhay para sa nagiisang anak. at lahat nga ay gagawin para sa kanya. natutong makipaglaban para sa kanya. naiisip na kailangang gawin lahat para sa kanya. nagiging iba na. pero merong hindi nagbabago. ang dapat na katuwang mo sa pagpapalaki sa kanya. nagbago din naman sya. sa pakikitungo sayo.

hindi lang itsura nya ang nag iba. kasi baby ama na sya haha. ibang iba na sya sa dati. yung dating halos di mapaghiwalay. dating sayo lang ang atensyon nya. yung pag may alam sya ipapaalam nya din syo. yung tuturuan ka nya pag di mo alam. yung pag may ganap sa trabaho nya isasama ka nya. lumang luma na yon. kasi iba na sya. bagong bago na. 

nag iba na sitwasyon. hindi na nya sinasabi mga nangyayari sa araw nya. kung hindi mo tanungin. noon nagoopen up pa. kahit di mo tinatanong. siguro kasi wala pa sya makausap na ka wavelength nya nun. pero ngayon meron na. marami na. kaya bigla nalang nagbago ang lahat. wala ng pakielamanan. masaya na sya. may bago na syang kalaro. may bagong kausap. may bagong kasama. sa buhay. 

hindi naman natin mapipigilan ang mga pagbabago. wala rin naman tayong karapatan na hadlangan ito. nagbago rin ako kaya nagbago rin sya. patas lang. di ko naman sya masisi. nag iba din ako sa paningin nya. 

aaminin ko masama ang loob ko. kasi nag iba na sya. pero naisip ko na nag iba nga rin pala ako. nalungkot lang ako. kasi wala akong masabihan. dito nalang. sasabog na kasi. gugustuhin ko pa rin na manahimik nalang. dito nalang. para patas. kasi ganon din naman yata sya. tahimik lang.

of its kind of a... whatever!

sa wakas, makikita ko na ang paboritp kong banda. international nga pala sila kaya puro english ang kanta nila. kahit nag iba na sila ng tugtugan ngayon, mahal na mahal ko pa rin sila. tinanggap ko ang pagbabago nila na hindi tulad ng iba na mga poser na nga bashers pa. nilibre pa ko ng aking esposo ng ticket. sarap naman talaga. mejo matagal pa ito sa august pa pero sobrang nasasabik na ako. hay.. PARAMORE!

uuwi na ko ulit sa pinas, kahit isang linggo lang, atleast nakauwi. cecelebrate pa ko ng birthday ko at binyagan ng pamangkin ko. magpapainom ako ng hard. sa duty free ako bibili para mas mura. kasi walang tax. sintax. wala ng mas sasaya pa kasama ko pamilya ko sa araw na yon. sana lang walang maging problemang mangyari. sana ma overcome lahat ng mga mangyayaring pagsubok.

syempre kapag may birthday, may wish. kahit di naman natutupad, humihiling pa rin. at syempre, mas matutupad daw ang wish kapag hindi sinasabi sa iba. kaya sekreto nalang muna, kapag natupad na ay saka ko sasabihin sayo.

napapagod na ko magtrabaho. kayod ng kayod pero wala naman naiipon. sa dami ng mga sinusustentuhan ko, wala ako karapatan magreklamo. kaya nagpapasalamat ako binigyan ako ng Panginoon ng maayos na trabaho para sa kanila. kailangan ko nalang magpalakas ng loob para maging mas matibay sa araw araw na pagsubok sa trabaho. stress eating at its best. kaya pataba na ako ng pataba. hindi na mapigilan. sad face to this.

deep

hindi maintindihan na pakiramdam. naunahan ko sya. naging masaya na ako. sya rin naman. sobrang saya na nya ngayon. ako rin naman. binigyan kami pareho ng panginoon ng kanya kanyang buhay na tamang tama tugma para sa amin. akalain mo nga naman, sino mag aakala na hindi pala kami ang magkakatuluyan. akala ko talaga di na matatapos yun noon, pero bigla nalang hinayaan nya na lang ako. napuno na siguro sya sa mga ka emo han ko nun. nabalitaan ko nalang na may iba na sya. walang closure. nasaktan ako nun. na hindi ko napapansin ang isang taong umaalalay sakin nun. hindi ako iniiwan kahit ano mangyari. hanggang ngayon kasama ko sya at panghabambuhay na. sobrang nagpapasalamat ako sa panginoon na biniyayaan nya ako ng isang nilalang na ganito. masaya ako para sa kanila nung kinasal na rin sila. mabuti at magkasama na sila sa panghabambuhay. sana ay biyayaan sila ng malulusog na mga supling. sana kami rin ay lubusan ng mabuo ang aming pamilya. sometimes, i go down deep.

matapos kong mapanood ang final movie instalment ng fifty shades na freed, reaction: ok naman. kaya lang bitin pa rin. nakakakilig pa rin kasi si christian, tapos nakakainggit pa rin si ana kasi meron syang christian. pero parang tinapos lang talaga yung libro. siguro naghahanap ng part 2 na last movie na tulad nila twilight saga at harry potter na may dalawang part yung last movie installment nila. pero ok lang naman. kasama ko manood nito ang mga ka work kong mga pinoy. marami kami, 15 lang naman. inukopa namin ang tatlong hilera ng upuan sa sinehan. syempre nagbook sila ng maaga para sa upuan na yon online. hindi ako nagvolunteer na sumama sa panonood nun, basta nakita ko nalang yung pangalan ko na nasa listahan ng mga sasama sa manonood nun sa group chat namin sa watsapp. kaya hinayaan ko nalang. ok naman din sila kasama kahit binubully nila ako at niloloko. madalas pa sila manlibre ng kape. dahil ngayon ay chinese new year's eve, half day lang kami sa work kanina. iilang pasyente lang din ang dumating, dahil karamihan sa mga pasyente namin ay mga chinese. hindi daw kasi nagpupunta sa mga pagamutan ang mga chinese tuwing bago magkaroon ng mga mahahalagang okasyon para sa kanila. ayos, di masyadong busy. kaya naman muli kami nakanood ng movie nung asawa ko kanina. yung black panther tapos imax 3d pa. maganda yung movie, hightech ang bansang wakanda pero pinapalabas nila sa buong mundo na 3rd world country lang sila at puro sila farmers. dahil marvel movie ito ay hinintay namin matapos ang post movie credits dahil kadalasan na may mga secret scene ang mga movies nila. at na search ko pa sa google na dalawa ang post movie credit scenes ng black panther. so hintay kami at halos lahat din ng mga nanonood ay naghihintay din. so upo lang kami at naghintay, at meron naman nga. nag extra ulit sa pelikula yung may ari ng marvel studios na matanda. pero salamat talaga at merong sariling new year ang mga chinese. kundi dahil dun, walang sanang dalawang araw na holiday at halfday. tapos sunday pa yung kasunod na araw kaya lunes na ang pasok ulit. sarap din. uuwi sana sa pinas kaya lang mahal pamasahe. di bale sa May,  2 weeks naman bakasyon ko sa pinas, ipunin nalang yung pera para dun. sana maging ok lahat.

isiping mabuti

sa wakas ay natapos na ang buwan ng enero. pakiramdam ko ay napakahaba ng mga araw nito. pebrero na naman, kung sa iba ay valentine's day ang agad maaalala sa buwang ito sa pinas, dito naman sa lugar na kinaroroonan namin ay chinese new year ang pinaka inaabangan. sarap din nun, kasi may mamimigay ng hong bao. may holiday na tatlong araw, syempre wala kaming pasok kaya long weekend na tambay pahinga mula sa nakakapagod na trabaho. wala pa kami naiisip puntahan pero mukhang dito lang kami sa bahay namin. maglalaro ang asawa ko ng ps4 at ako naman manonood ng koreanovela. ok naman na kami sa ganon, wala pa gastos. pero sa totoo lang, gusto ko sana umuwi sa pinas. kung di lang sana mahal ang pamasahe tapos tatlong araw lang dun. hndi kasi sulit. meron namang panggastos, kaya lang nakakapanghinayang. sayang pera. peak season yata kaya mahal ang pamasahe sa eroplano. ipapadala nalang sa mga mahal sa buhay ang pampamasahe kesa umuwi. buhay ofw. naiisip ko din na pumunta ulit sa japan sa susunod kong leave. 1 week ulit dun. sarap kasi dun. pero naiisip ko din, sa south korea naman mamasyal. naghanap ako sa youtube ng mga vlogger na nagpupunta sa south korea pero konti lang sila. mas madami pumupunta sa japan?.. ganda kasi dun. mas nananaig ang pagiging otaku ko kaysa koreanovela. anime pa rin kaysa sa kdrama. susuportahan kaya ako ng asawa ko sa iniisip kong gawin?.. ok lang kung hindi, kasi tama naman sya mahal din bumiyahe papunta dun, hotel pa at plane ticket na isesettle. ubos pera nanaman. pero kikitain naman namin ulit yun, memories ang mahalaga. hahaha, nagiisip ako ng magandang palusot na gumastos ng malaki nanaman. binibili nga ang pangarap. sobrang mahal pa. kung gusto mo talaga matupad, kailangan magbuwis ng kaukulang kabayaran. sobrang hirap. isipin mo nalang kapalit ng sandaling ligaya, malaki ang halaga.

mean machine

ngayong araw na ito ang unang beses na gumastos ako ng malaki. napabili kasi ako ng macbook pro 2017. pangarap ko kasi ito noon pa. grabe napaisip ako sa sandaling pagkakataon habang binabayaran ko na. na wala pa nga yung bonus ko, nagastos ko na. pero masaya naman ako kasi may macbook na ko, pro pa. sana maging worth it naman to sakin.

last week ay nakauwi kami ng asawa ko sa Pinas. naimbitahan kasi kami nung dati kong katrabaho sa hostipal noon na sumaksi sa kanyang sakal sa napakaganda nyang asawa. grabe, bakit nga kaya sa mga oras na ikakasal na yung babae, parang yun ang panahon na siya ay nagiging pinakamaganda sa lahat ng babae. syempre bukod sakin, dahil napakapangit ko noong kinakasal ako. pero pwede na. kahit simple lang ang make up nila ay sila pa rin ang pinakamaganda sa loob ng simbahan sa oras ng kasal nila. anong hiwaga ang bumabalot dito.

napakaganda ng kasalan nila, di maitatanggi ang karangyaan nito. mahusay ang kanilang wedding coordinator dahil sa naging maayos ang bawat detalye ng kasalan. milyon ang halaga ng pagpapamalas nila ng pagmamahalan at pagiging iisa na lamang. sa kasalan na yon ay muli ko ring nasilayan ang mga dati kong kasamahan sa trabaho. hindi pa rin sila nagbago, mas yumaman lang. halos silang lahat kasi ay nagtatrabaho na rin sa iba ibang bansa. pero ganon pa rin sila mga maloko at mabisyo. akalain mo yun, sila yung mga dati kong nakakasama sa pagyoyosi sa dark room namin noon. nahihingian ko ng yosi pag walang wala ako. nakaka duty ko sa night duty. nakakamiss din magtrabaho sa Pinas, kaso lang ang hirap. hirap na sa trabaho, ang baba pa ng sweldo. sarap sana magtrabaho sa Pinas, kasi araw araw mong makakasama ang kumpleto mong pamilya. yun ang hirap na katumbas ng malaking sweldo, yung mapapalayo ka sa pamilya mo. lagi mo maiisip na kung nandyan sila kasama mo, mapapawi na ang pagod sa trabaho. at sa pag uwi mo mula sa buong araw na kayod, meron nang nakahandang masarap na pagkain na paborito mo ang sasalubong sayo kung nasa pinas ka. dahil ofw ka, hanggang kain na lang muna sa labas.

nakapunta rin kami ng asawa ko sa tagaytay, kasama ang pamilya nya. kasama ang pamangkin nyang napaka cute. si Ooy na 6 months pa lamang. kumain kami ng bulalo at maraming crispy tawilis. ang sarap sarap talaga. kinabukasan nun ay umuwi naman kami sa bahay sa QC. commute lang kami, nag bus kami, bus ulit tapos pumila ng higit isang oras sa jeep pero walang dumarating, kaya nag taxi nalang kami. sa mga sandaling yun, nakita namin ang kapal ng mga taong gustong makasakay pauwi pero walang masakyan. kabilang naman kami dun. ang hirap ng trnsportasyon sa Pinas.