tabi

pangarap ko magbuo ng banda. sobrang hilig ko sa musika. sa bawat bagay na ginagawa ko ay may kaukulang kanta. lalo na pag nagsasawa na ko sa ginagawa ko at talaga namang ayoko na. noong ako ay nag-aaral pa lamang, hindi ko maalis ang pananabik sa panonood sa mga musikerong tumutugtog. sobra akong humahanga at nalulusaw ang aking puso sa panonood sa kanila. isang salita lang ang nararamdaman. inggit. kasi pangarap ko na sana ako rin maging katulad nila. humawak ako ng gitara. hinihiram ko lang yun noon sa kapitbahay namin. paminsan minsan ay sa pinsan kong madamot. hayop yon. natuto ako sa sariling sikap. walang nagtuturo at patago. dahil pinapagalitan ako ng aking ama. dahil sa kagustuhan kong tumugtog ay hindi ako masyadong nasa bahay. kaya naman ako ay napagdudahan na naglalakwatsa lamang at hindi talaga pumapasok sa eskwela. maling mali ito. dahil sa eskwelahan ako nakakatugtog. pagkatapos ng klase at sa mga oras ng recess. at mas masaya kapag absent ang teacher. sa mga panahong yon nagiging masaya na nagagawa ang totoong gusto. nahumaling ako sa mga tugtugan ng magkolehiyo. ginagabi sa paguwi na sanhi ng pagdalo sa mga ito. nagkaroon ng mga bagong kaibigan na may kaparehong hilig. unti unting nawala ang interes sa pag aaral. hindi naman sa pagkukuwan pero hindi ako bumabagsak. lagi lamang pasang awa. pasado pa rin. pinagkatiwalaan ako ng aking mga magulang sa katotohanang yon. kaya hindi na nila ako pinapakialaman. ngunit nung nag finals, bumagsak ako. mabuti nalang at uso ang mga removal exams. ilang subjects na minor at isang major din ang ni removal ko.  buti at nahabol. tres pa rin. ayun, naipakita ko sa mga magulang ko na kahit naging ganon, hindi ko sila nabibigo sa aking pag-aaral.

salamat sa poon

natapos na pala ang taong 2013. wala naman masyadong nangyari, puro trabahong walang humpay lang. sa sobrang walang oras sa pansarili ay di ko na nagawang magblog pa muli. pero ok lang. salamat sa poon at muli ako nakatawid sa bagong taong ito. sabik ako sa taong ito. dahil ngayong taon, makakauwi na ako sa bahay namin. kahit mukhang made-delay yung uwi ko dahil understaff sa ospital ay makakauwi pa rin naman. matatapos sa taong ito ang pagiging independent ko. ang noong inaasam asam ko na ngayon ay ayoko na. mahirap pala. mahirap pa lang maging ofw. baka hindi na muna ako umulit. ang hirap nang ako lang magisa. walang ibang magiisip kung ok lang ako dahil syempre mas iniisip nila ang sarili nila. pero  pag minsan naman ay napapansin din nila ako. kapag siguro  naalala nila na andito rin pala ako. dahil tahimik lang ako at di nagsasalita. hindi naman masama ang loob ko sa kanila. wala naman talagang ibang magaalalay sakin kundi sarili ko lang. pero kung nasa bahay ako, nanjan ang mama ko. pinapakain ako, may pagkain na agad sa paggising ko. di ko na kailangang magmadali kasi may nakahanda na. pumapasok ako dati ng nakakain na ako ng almusal pag nasa bahay ako. pero ngayon, hindi na. tanghalian na ang unang kain ko at sobrang late pa, dahil kapag wala ng pasyente saka pa makakakain. pero nakakakain naman ako ng doritos o kaya cheetos o lays bago magtanghalian. kaya hindi pa rin ako nagugutom. pumayat na daw ako sabi nung mga katrabaho ko sa ibang section, pero pakiramdam ko, hindi naman. kasi panay naman ang kain ko ng chips. sabi sa chismis ay nakakataba daw ang chips. pero tinimbang ko ang sarili ko sa timbangan at 44kls na lang pala ako na dati nung bagong dating ako dito ay 59kls. naku naman. namimiss ko na ang nanay ko at ang mga lutuin nya.

Pwe!

Hindi makahinga. Parang nasasakal. ayoko na. Ang hirap. Baka di ko na kayanin. 12 hours duty araw araw. Half day lang ang off. OMG so GRRRR. pwe! Di ko matanggap na nandito ako. Haha. Ginusto mo yan eh. Kahit ayaw mo na wala ka nang kawala. Natatali ka sa isang sitwasyong wala sa hinagap mong magiging ganito pala. Nakakalungkot na katotohanan.

point

today i cooked chicken livers with sotanghon. i can't remember how i did it but it ended up like that. maam abi is a flatmate and she ate it. she said it is good to eat with rice. i told her it is salty. she said it is nice naman. from her saying that made me decide to cook some more in the future. i'm glad that somebody appreciates my cooking. i hope i can share this to my family as well and to ralph mostly because he will be the one to eat my prepared foods in his entire life real soon.

Hang

Muli kong ina update ang una kong blogsite. Nostalgic lang. Namiss ko yun. Dun ako natuto ng todo todo s blogging.  Salamat dun sa mga taong nagturo sakin kung pano mag blog. Ang tagal na rin. Mula nun nakakausap ko na yung sarili ko. Tapos pag nagbaback read ako natatawa nalang ako sa mga pinagsususulat kong walang kwenta. Pero kahit walang kwenta yon, gawa ko pa rin yun kaya mahalaga sakin hindi pa rin pinagbububura hanggang sa ngayon. Nilalaman nun ang aking diwa. Ano nga ba yung diwa. May kaklase ako dati nung highschool na lalake na napakakulit. Mapang asar ng sobra. Diwa ang apelido nya. Nang minsang sukdulan na ang panggugulo nya sa first year ng highschool life ko, inaway ko sya at sinabi kong tatanggalan ko sya ng diwa. Hindi ko na talaga maalala kung ano yun.

baha

ow! baha nanaman. buti nalang di binabaha sa lugar namin sa quezon city. unang beses na naranasan ko na maglakad sa baha nung college. sa espanya. ust. nung unang tapak sa baha ay hanggang hita, naiyak ako nun. naiisip ko kung gaano kadumi yung lugar na yun nun at paano kung may biglang lubog na daan kaya sobrang lungkot ko lang. pag uwi ko ay sobrang kuskos ng binti ang ginawa ko ng safeguard na sabon. mula nun kapag umulan alam ko na kung gaano kalakas yung ulan na makakapagpabaha sa espanya. kaya pag ganon, mga ilang oras muna ang pinapalipas ko matapos umulan bago magbiyahe. yung oras na pakiramdam ko ay humupa ba na yung baha dun.